Een vrouw van midden zestig vertelde, dat ze tot voor enkele jaren en vanaf dat ze getrouwd was met enige regelmaat last had gehad van steenpuisten en negenogen ter hoogte van boven/ binnenzijde dijbeen en soms in het genitaal gebied. In haar huwelijk was ze nooit echt gelukkig, ze had met 17 jaar moeten trouwen, omdat ze zwanger was. Haar echtgenoot had nooit rekening met haar gehouden, maar als getrouwde vrouw had ze wel altijd in bed zijn wensen ingewilligd. Vaak tegen haar zin in. De laatste jaren geeft ze niet meer toe aan zijn behoeftes en daarmee zijn ook de steenpuisten en negenogen verdwenen. Bij de paringsdaad had zij zich heel vaak besmeurd, vies gevoeld, als het sperma na de paringsdaad haar dijbenen besmeurde. Toen ze na de menopauze minder oestrogenen had, dus mannelijker en minder volgzaam was geworden, heeft ze definitief elke seksuele toenadering van haar echtgenoot afgeweerd. Daardoor voelde zij zich ook niet langer besmeurd (bezoedeld) op intieme plekken en waren de steenpuisten en negenogen voorgoed verleden tijd.
Met boven genoemd verhaal wil niet gezegd zijn dat als er huid problemen zijn in het genitaal gebied, dit altijd met een huidige partner samenhangt. Het is heel goed mogelijk dat vroegere onaangename seksuele ervaringen in een latere intieme relatie toch nog sporen na laten. Zie hiervoor hoofdstuk “Sporen” in het boekje:”Een beknopte inleiding in de GNM”.

De destijds 14-jarige jongen leed een drievoudig DHS:
Ergernisconflict (lever/galgang-/maag-ulcus-ca) en een intellectuele eigenwaarde-inbreuk-conflict (onrechtvaardigheid met osteoporose van de halsvervelkolom), bestaans-conflict met nier-verzamelbuis-ca.
Hij, die in muziek verreweg de beste van de klas was, een bevlogen organist was en als enige in de klas noten kon lezen, kreeg uit boosheid van de lerares een drie voor muziek!

Een patiënte had bij zichzelf een verandering in de mond bemerkt.
Ze ging naar het ziekenhuis in Hamburg om het te laten onderzoeken. Daar kreeg ze de diagnose: carcinoom van het plaveiselepitheel (slijmvlies) van de mondholte (histologisch vastgesteld).
Men drong er op aan, om zich te laten opereren - natuurlijk ver in het gezonde, d.w.z. men wilde haar het halve gezicht wegsnijden.

De patiënt (30 jaar) heeft als 12 jarige scholier het volgende moeten beleven: zijn beste vriend en hij wilde over de straat rennen. Hijzelf stopte op het laatste moment, de vriend rende verder en werd door een auto gegrepen (voor de ogen van de jongen), tot onherkenbaar toegetakeld.
De jongen was destijds schreeuwend en in wilde paniek weggerend, had de hele dag door de omgeving gedoold, volledig verward.
Op dat moment leed de jongen een verliesconflict met een teelbal-carcinoom.

Bij een 8-jarige jongen was reeds wegens onduidelijke buikklachten een niet ingedaalde teelbal onder de verdachte diagnose 'liesbreuk' verwijderd.

Hij beleefde de zwartste dag van zijn leven, als zijn beste vriend en maatje bij een auto-ongeluk plotseling om het leven kwam en daarbij vreselijk werd verminkt.

Een autobestuurder overreed ongelukkigerwijze een kat.
Hij stapte uit om te zien of ze misschien nog in leven was en eventueel nog te helpen zou zijn. Maar ze was morsdood.
"Oh God", dacht hij, "dat arme beestje, hoe heeft dat nu kunnen gebeuren."
Er trok een enorme schok door zijn lijf, als hij die arme dode kat daar zo zag liggen.

Chronische vermoeidheid (gestreste vermoeidheid) (11 Ob li/re)

De conflict inhoud is: De verkeerde weg ingeslagen zijn, op het verkeerde paard hebben gewed. Het orgaan wat hiermee samenhangt is de bijnierschors. In de conflict actieve fase wordt er minder cortisol afgegeven, wat een gestreste vermoeidheid geeft.

Een man is al heel lang gescheiden, zijn ex-vrouw had een andere man getrouwd en deze zat in het criminele circuit. Zijn kinderen die ten tijde van de echtscheiding nog klein waren belandden mee in het wereldje van criminaliteit. Zijn dochter, nu ondertussen zelf moeder is ook weer samen met een man die geruime tijd vast heeft gezeten. Zelf zegt hij: ”Ik zou haar zo graag uit dat wereldje hebben, maar ze ziet het zelf niet”.

In dit geval is niet hijzelf degene die de verkeerde weg is ingeslagen, maar zijn dochter. En hij voelt voor haar mee, zonder dat zij het in de gaten heeft. (Men zou kunnen denken dat hij ook voor zichzelf de verkeerde weg is ingeslagen, door te scheiden. Hij was echter niet degene die wilde scheiden, maar zijn vrouw, want zij had een ander). In dit geval was het heel duidelijk, dat hij het conflict voelde voor zijn dochter.

Het is ook het onderwerp waarover hij met zijn therapeute wel spreekt, maar waar hij met zijn huidige vrouw moeilijk over kan praten.

Een echtpaar vloog van Senegal naar Brussel.
Tijdens de vlucht kreeg de echtgenoot een hartinfarct.
Catastrofe! Hij werd lijkbleek, snakte naar adem, lag op de grond in de gang van het vliegtuig. Zijn vrouw was ervan overtuigd, dat hij elk moment zou sterven!
Hij stierf echter niet. Men landde in Brussel, alwaar hij naar het ziekenhuis werd gebracht en werd weer gezond.
Niet alleen de vlucht was voor de vrouw als een hel, ook de drie daarop volgende weken waren verschrikkelijk. Ze nam aan gewicht af, kon niet meer slapen, had constant angst voor het leven van haar man.
Biologisch gezien had ze een doodsangst-zorg-conflict voor een ander mens geleden.

Druk achter het borstbeen, frontaalangst, kieuwbooggangen zwelling (1 Ra re)

Een vrouw werkt met tegenzin op kantoor. Ze heeft vakantie en ziet er als een berg tegenop dat ze maandagmorgen weer naar haar werk moet. Het was voor haar alsof het werk op haar af kwam. Eenmaal weer aan het werk, valt het haar eigenlijk best wel mee. Na ongeveer een week krijgt ze een druk op de borst, vanaf de aanhechting van het sleutelbeen aan het borstbeen, tot ongeveer 10 cm naar beneden. Toen haar was uitgelegd waar het mee samenhing en dat het een oplossingsfase was van een frontaalangst-conflict, waren de klachten terstond al minder. Angst en ongerustheid maken de klachten die in de genezingsfase ontstaan veel erger.