Morbus Parkinson
:een hangende genezing

korte informatie door:
Dr. med. Ryke Geerd Hamer

De zogenaamde "ziekte" parkinson is eigenlijk geen ziekte zoals ziekte in de huidige zin te verstaan is, maar “alleen maar” een hangende genezing die niet tot een einde komt.

In de Germaanse Geneeskunde is elke zogenaamde ”ziekte” een deel van een tweefasig gebeuren, voor zover het tot een oplossing van het conflict komt. Normaal bij elke zogenaamde “ziekte” is het zo, dat je steeds een DHS hebt, en na het DHS een sympathicotone fase. En als het dan tot een conflict-oplossing komt, volgt er ook een vagetone herstelfase, begeleid door een epileptische of epileptoïde crisis.

Komt het echter niet tot een oplossing, dan blijft de conflict-activiteit bestaan, en blijft het verloop eenfasig.
Dat kan betekenen dat de zogenaamde ziekte in een cachexie (extreme magerheid) uitmondt. Of het organisme lukt het om het conflict in zijn beklemming omlaag te transformeren; dan blijft het actief, maar minder hevig.

Een conflict kan echter ook recidiverend zijn, en dan zijn er twee mogelijkheden:

Is er alleen conflict-activiteit, afgelost met kleine of korte herstelfases, dan spreken we van een chronisch recidiverende conflictstatus.

Het conflict lijkt steeds in oplossing, komt echter niet tot een einde, omdat het steeds weer in een conflict-recidief terugvalt (hangende genezing).
Van de tweede optie is sprake bij morbus parkinson. Hierbij heeft de patiënt gewoonlijk zijn tremor (schudbeweging = epileptische aanval), die een vorm van epileptische aanval in de genezingsfase is. Oftewel een heling van een motorisch conflict. Vaak betreft het de handspieren.

's Nachts bijvoorbeeld droomt de patiënt over zijn conflict, kort maar hevig.
De genezingsfase duur bijv. 23uur en 58minuten. Het conflict-recidief duurt dan 2 minuten en toch komt het conflict niet tot een einde.
We spreken dan van een 'hangende genezing', wat overeenkomt met een chronisch recidiverend conflict, behalve dat de tijdsverhoudingen anders zijn.
Het is voortdurend in genezing en wordt steeds kort door conflict-recidives onderbroken, oftewel het oorspronkelijke conflict keert steeds korte tijd terug.

Volgens het ontogenetisch systeem van de tumoren en kanker-equivalenten vertonen alle cellen en organen die zich uit het buitenste (ectoderm) kiemblad ontwikkeld hebben in de conflict-actieve fase celvermindering (necrosen, ulcera), of bij de zogenaamde kanker-equivalenten (alles wat geen kanker is, is kanker-equivalent) een functie-aantasting of functie-uitval, bijvoorbeeld verlammingen.

Bij alle motorische verlammingen, net als bij het skelet of bij de sensorische verlammingen speelt de links- of rechtshandigheid (zoals vastgesteld met de klap-test) een rol.
Bij rechtshandigen hebben alle spieren van de rechterzijde betrekking op de partner of degene die je als partner beschouwt; alle spieren van de linkerzijde hebben betrekking op de eigen kinderen of de eigen moeder.

Bij linkshandigen is dit precies omgekeerd.
Bij tweezijdige verlammingen hebben beide groepen hun aandeel, ook bij het DHS (ten minste in de belevingswereld van de betrokkene).

Iedere spier of spiergroep heeft zijn eigen conflict-betekenis.
Met de strekzijde van het been bijvoorbeeld duwt de rechtshandige de partner weg, met de buigzijde omarmt hij hem/haar.

Om uitzonderingen gaat het als er een bepaalde spier toevallig geraakt wordt bijv. als iemand bij een aanrijding met zijn voet in de veiligheidsgordel is blijven steken en over de kop slaat.
Dan heeft dat natuurlijk bij bijvoorbeeld een rechtshandige, als het de linkervoet is, niets met zijn kinderen of zijn moeder te maken.

Er zijn twee soorten verlammingen:
1e de motorische, die zich in het motorische schors-centrum van de gyrus praecentralis bevinden.
2e de sensorische, die zich in het sensorische schors-centrum van de gyrus postcentralis bevinden.
Daarbij is de weg naar de centripetaal-besturing geblokkeerd.

De conflict-inhouden zijn natuurlijk verschillend:
Bij de motorische conflicten is het altijd een conflict van niet kunnen wegkomen (er aan kunnen ontkomen) of niet mee kunnen komen(benen), of niet kunnen vasthouden of afweren (armen, handen), of niet kunnen uitwijken (schouder- en rugspieren), of niet meer voor of achteruit kunnen (verlamming van de benen).

In de conflict actieve fase, vanaf het begin van het DHS zien we een toenemende verlamming, afhankelijk van de conflictactiviteit.
Er gaan steeds minder of geen impulsen meer uit naar de dwarsgestreepte spieren vanuit het motorische schorscentrum van de grote hersenen.
Het kunnen enkele spieren, hele spiergroepen of hele ledematen betreffen. De verlamming is helemaal niet pijnlijk.
Ter plaatse van het motorisch schorscentrum ziet men op het ComputerTomogram(CT) van de hersenen zogenaamde schietschijf-ringen(Hamerse Haarden).

Komt het tot een oplossing van het motorische conflict, dan komen deze schietschijf-ringen in hersenoedeem.
Daardoor wordt de motorische verstoring in elke pcl-fase(genezingsfase) verergerd, schijnbaar slechter.
Ook komt er altijd een epileptische krampaanval. Zodoende heeft elke pcl-fase, voor zover niet onderbroken door recidief, op het hoogtepunt van de herstelfase een epileptische crisis met clonische of tonisch-clonische spiertrekkingen of krampen.
Aan het eind van de herstelfase komen de spierfuncties geleidelijk terug.

De oude opvatting dat er bij deze epileptische aanvallen hersencellen beschadigden is fout.
Feit is echter dat de betreffende Hamerse Haard in de hersenen met littekenweefsel heelt.
Dit is zo bij alle SBS-en (speciaal-programma's) met veelvuldig recidief.
Elke ziekte heeft zijn eigen specifieke symptomen in de genezingsfase, die bij de conflictoplossing in gang gezet worden.

Hoe onbekommerd en eenvoudig onze hersenchirurgie met dit facultatieve weten omging, zie je aan het voortdurend wegopereren van deze epileptische haarden. Dit leidde natuurlijk steeds tot een blijvende verlamming van de betroffen spiergroep.

Bij Morbus Parkinson komt het echter niet tot een afsluitende genezing. We spreken daarom van een hangende genezing.
Bijvoorbeeld: een rechtshandige patiënt droomde elke nacht van een gebeurtenis uit het oorlogsjaar 1944.
Partisanen hadden een groep Duitse soldaten vanuit een hinderlaag overvallen. Vervolgens omringden de Duitse soldaten, waar hij deel van uit maakte, het dorp en riepen de bevolking op om de partisanen te verraden. Als pressiemiddel haalden ze de vrouw en het kind van een vermeende partisaan naar buiten en dreigden ze beide dood te schieten. Toen er niets gebeurde gaf de beste vriend van de patiënt het bevel de executie uit te voeren.
Als ze hun geweer op de vrouw richtten sprong de patiënt als jonge soldaat naar voren, schudde zijn kameraden aan de schouder en riep “Jij onmens, dat kun je toch niet doen!?”.
De bevelhebbende officier negeerde de tussenkomst van zijn vriend, omdat op verhindering de doodstraf stond. De executie vond desondanks plaats.

Deze scene droomde de patiënt elke nacht opnieuw... en de volgende dag had hij dan een parkinson tremor in de rechterhand en rechterarm, waarmee hij zijn kameraden aan de schouder wegtrekken wilde.
Nadat de patiënt deze verschrikkelijke ervaring kon verwerken, verdwenen geleidelijk de dromen en ook de parkinson.
Nu is de patiënt ervan genezen.

Het grote gevaar is dat de patiënt door de diagnose-schok een (tweede) motorisch conflict oploopt.
Zoals bijv. bij de diagnose multiple sclerose: “U hebt MS en kunt nooit meer lopen”, of iets vergelijkbaars.
Daardoor lijdt de patiënt onmiddellijk een tweede conflict: het "nooit meer kunnen lopen”, dat meestal definitief als posthypnotisch engram blijft kleven, omdat de patiënt de diagnose, die eigenlijk niet klopte, gelooft. De patiënt wordt daardoor voor therapie heel moeilijk toegankelijk.
Ook 70 tot 80% van de zogenaamde dwarslaesies vallen hier onder.

De door de hersenschors gestuurde sensorische doofheid van de huid gaat, daar het platenepitheel onwikkelingshistorisch teruggebouwd wordt, telkens met ulceratie van de betroffen platenepitheellaag vergezeld.
(Uitzondering hierop is het op het periost liggende sensorische zenuwcomplex).
Hier is de angst:
--van het niet kunnen voelen (wat in de natuur het meest dodelijk is);
--van lichamelijk contact-verlies, verlatingsangst
--in de steek gelaten voelen, afgezonderd zijn
--geen contact meer hebben met de bijbehorende familie, roedel, horde, kudde enz.

De herstelfase toont dan steeds de in haar veelvoudige vormen optredende netelroos(galbulten) en verder de met hyperaesthesie (hoog-gevoeligheid), zwelling en bloeding gepaard gaande genezing van de ulcera of neurodermitis (ook vaak eczeem genoemd).
In de epileptoide crisis zien we ongetwijfeld een absence, die een enkele keer zelfs dagen lang kan aanhouden.

Van alle motorische verlammingen (of zoals tot op heden: multiple sclerose, spieratrofie, ASL (=amyotrofe lateraalsclerose}, of zogenaamde “blanke, bleek-” beroerte, of ook morbus parkinson genoemd), is het ontstaan aan de hand van de 5 biologische wetten van de Germaanse Geneeskunde verklaarbaar. En je kunt ze met het begrijpen van de 5 biologische natuurwetten ook precies zo weer laten verdwijnen.

Pin It
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Waardering 0% (0 stemmen)