met meerdere recidieven

Het destijds 4-jarige kind viel van een schommel en brak het linker schouderblad. Het werd ingegipst.
De jongen had bij de val van de schommel een lokale inbreuk op de eigenwaarde voor de schouder geleden.
Hij was in deze tijd ook afgevallen, was de hele tijd duidelijk psychisch veranderd en niet meer vrolijk.



Na de conflictoplossing (het conflict had nog een tijdlang aangehouden) was alles weer normaal.
Toen na 4 maanden het gips definitief werd verwijderd, werd een lymfoblasten-leukemie met 88.000 leukocyten vastgesteld en men begon daarop de gewoonlijke schoolmedische cytostatica-"therapie", die de jongen gelukkig heeft doorstaan.
Met acht jaar leed hij een nieuw inbreuk op de eigenwaarde, toen hij op school bleef zitten.
Ook deze langere conflicttijd eindigde, toen het knaapje in de nieuwe klas eindelijk zijn draai had gevonden.
Weer zette er zich na de oplossing van het conflict de obligate lymfoblasten-leukemie in, die ook weer precies zo met cytostatica werd behandeld.
Weer overleefde de jongen deze martelende duivelsuitdrijving en overleefde alle iatrogene folter.
Met 13 jaar leed hij een zwaar ski-ongeluk en moest langere tijd liggen en sukkelde dan ook langere tijd met pijn aan de knie.
Daarna was alles weer in orde - eigenlijk.
Niet volgens de schoolmedici, want nu ontdekte men hier het "leukemie-recidief", dat wil zeggen de nieuwe genezingsfase na een nieuw plaatsgevonden inbreuk op de eigenwaarde en na oplossing van dit conflict.
Weer werd de jongen, ditmaal in Australië, op een cytostatica-folter getrakteerd en weer doorstaat hij ze.
Uit deze tijd stamt de brief van een professor uit Ulm, wie zijn raad de ouders gelukkig niet hebben opgevolgd:
"... De collega's in Australië hebben een allogene beenmergtransplantatie in volledige derde remissie aanbevolen.
Ik zou mij bij deze mening aansluiten, omdat helaas de vooruitzichten, een evenzo lange remissie te bereiken, zeer gering, de vooruitzichten op een volledige genezing door nieuwe cytostatica-therapie nog geringer zijn..."

Vier jaar later (17-jarig) had de jongen een ongeluk met zijn bromfiets en daarna een twist met de politie.
Hij was bang dat zijn rijbewijs zou worden afgenomen.
Hij ervoer, zoals hij zelf zei, dit gevaar als een inbreuk op de eigenwaarde, want zonder bromfiets-rijbewijs zou een jongen in het geheel niets waard zijn. Vanzelfsprekend voelt zo een jongen zich dan "onsportief".
Als gevolg ziet men dan ook op de röntgenopname van de rechter knie de osteoporose.
Bovendien had hij bij dit DHS een "angst-in-de-nek-conflict" geleden, daar hij voortdurend het zwaard van Damocles boven zich voelde hangen, omdat men hem zijn rijbewijs zou kunnen afnemen.
Hoe sterk het conflict voor de jongen was, toont zich het beste door het feit, dat hij in zes weken 10 kg aan gewicht had afgenomen.
De conflict-oplossing kwam met het milde oordeel van het gerechtshof, dat hij zijn rijbewijs mocht houden, maar 10 uur in een bejaardentehuis moest werken.
Natuurlijk vond men ook nu weer een stijgend aantal leukocyten en verhoogde BKS, een gezwollen knie en in het differentiaalbloedbeeld een sterke toename van de lymfocytose.
Weer zou de cytostatica-folter starten.
Echter dit keer hoorden de ouders van de GERMAANSE GENEESKUNDE en lieten zich over de hele onzin informeren.
De jongen was nog een tijd lang moe, maar dan ging het hem weer zo goed als voorheen.
Zoals deze laatste genezingsfase van leukemie zonder complicaties te overwinnen was, zo zouden de voorgaande ook zonder grote problemen en zonder cytostatica heel eenvoudig genezen zijn.
Daarbij is het enkel nodig een beetje opmerkzaam te zijn voor mogelijke complicaties.

Opmerking:
Zoals we uit dit geval zien, speelt het voor de academische geneeskunde in het geheel geen rol, welke soort leukemie het is, als hun kunst ten einde is. Vroeger of later zullen ze dus altijd een beenmerg-transplantatie aanbevelen, omdat de psychische processen in de mens hun niet interesseren.
De beenmergtransplantatie is echter het toppunt van de pseudo-therapeutische medicynische maatregelen, die dan ook meestal dodelijk eindigen. Hier wordt het slachtoffer zijn beenmerg door middel van het bestralen van de botten met röntgen vernietigd en aansluitend een zogenaamd bijpassend beenmerg van een donor weer ingespoten.
Het erge daaraan is echter: Men kan door een radioactieve markering van het donormerg nawijzen, dat deze na enkele weken niet meer aantoonbaar is. Het is door het lichaam van de ontvanger volledig afgebouwd, als vreemd lichaam.
Een beenmergtransplantatie overleven dus enkel diegene, waarbij men het eigen beenmerg gelukkig niet voldoende heeft bestraald en vernietigd, zodat het zich na enige tijd weer moeizaam kan herstellen.


Verwijzing:
Het thema leukemie is uitgebreid in "Vermächtnis einer neuen Medizin" - Die Germanische Neue Medizin (zie literatuur) beschreven.

Pin It
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Waardering 0% (0 stemmen)

Plaats reactie

Met het geven van commentaar op berichten gaat u akkoord met ons privacy beleid


Beveiligingscode
Vernieuwen