EKSTEROOG 01.07.2010

Hallo Helmut,

Heel mijn leven lang, ik ben spijtig genoeg al 68, loop ik rond met een zeer pijnlijk eksteroog. Mijn pedicure heeft alles al geprobeerd, tevergeefs! Ik heb het al laten wegsnijden, ik heb zelf van alles en nog wat geprobeerd, alles was nutteloos.

Na het basis-seminar heb ik besloten dit met de Germaanse Geneeskunde van dr. Hamer aan te pakken. Ik had goed opgelet tijdens het seminar en ik begreep dat het om een scheidingsconflict moest gaan.

Het belangrijkste was het tijdstip van het ontstaan van mijn conflict te vinden. De eerste keer dat het mij werkelijk veel pijn had gedaan kon ik mij nog herinneren. De eerste keer dat ik ging dansen met te kleine schoenen, dat was in 1958. Maar hier kon ik eigenlijk geen conflict vinden. Dus moest ik verder zoeken om zo in het jaar 1947 te belanden. Plots wist ik waar het conflict ontstaan moest zijn. Na de oorlog was er een hulpactie opgestart. Een samenwerking van verschillende landen zoals Zwitserland, België, etc. Bij deze actie werden kinderen een half jaar naar het buitenland gestuurd om aan te sterken. Ik kwam in België terecht en had ontzettend veel heimwee en miste mijn moeder. Ik zie het nu nog voor mij. Ik zat langs de kant van een verharde weg en dacht dat een van de weinige auto’s die langs kwamen mij mee zouden nemen naar huis, mij naar mijn moeder zouden brengen. Zo gingen er uren voorbij. Plots kwam er een bijzonder grote en mooie auto. Hier moest mijn moeder inzitten! Ik sprong op en liep de auto tegemoet. De auto reed verder! Ik was diep geraakt.

Dat is naar alle waarschijnlijkheid het conflict geweest.

Wat nu te doen? Ik tekende de situatie zo goed als mogelijk was op papier en haalde een foto van mijn reeds lang overleden moeder. Ik sprak met haar en vergaf haar dat zij mij, met de beste bedoelingen, in deze situatie had gebracht.
Ik stelde vast: dit kan nooit meer gebeuren.

  1. Mijn moeder is reeds lang geleden gestorven – ze kan me dus niet meer wegsturen
  2. De plaats waar ik geweest ben is onbekend voor mij
  3. Ik ken ook de straat en de auto niet.

Deze situatie kan niet meer opnieuw voorkomen.

Met deze erkenning verscheurde ik de tekening en was vol vertrouwen dat ik hiermee het conflict opgelost had.

Reeds de volgende dag was de pijn verdwenen en binnen een week was mijn plaaggeest volledig verdwenen. De huid heeft zich volledig hersteld alsof er nooit iets geweest was. En dat na 63 jaar! Van een “hamer” gesproken!

Vele groeten,

Karl P.

Opmerking: een direct ontroerend ervaringsbericht dat laat zien hoe onafscheidbaar een moeder is voor haar kind(eren).

Pin It
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Waardering 0% (0 stemmen)

Plaats reactie

Met het geven van commentaar op berichten gaat u akkoord met ons privacy beleid


Beveiligingscode
Vernieuwen