Mijn kleinzoon heeft op de leeftijd van ongeveer 4 maanden heel rode gebarsten wangen gekregen. Mijn dochter wendde zich direct aan mij en wilde weten wat het zou kunnen zijn. Ze had haar kind niet laten inenten en ze gaan anders ook niet naar een arts, omdat ze zich zelf al langere tijd met de Germaanse Geneeskunde bezig houdt.

Ik wist direct waar het van kwam, want zoals bekend betekent (opper)huid "scheidingsconflict".>br/>
Het volgende was gebeurt: de kleine lag de eerste 4 maanden tot december op de sofa en ging pas met de ouders naar bed. Ze hebben een familiebed. Beide ouders en beide kinderen slapen samen. Toen ze bang was dat het zou kunnen vallen, legde ze de kleine 's avonds met het zusje in het bed en de ouders gingen later slapen. Het werd regelmatig wakker. Voordat de babyfoon reageerde en mijn dochter een verdieping lager naar de slaapkamer was gesneld, was de kleine al in paniek. Dat ging elke dag zo gedurende een langere tijd tot ze me opbelde. Ik zei direct, scheidingsconflict oplossen, dus weer in de woonkamer laten totdat de ouders ook gaan slapen. Dat wilde mijn dochter echter niet, omdat ze ook wel eens alleen met haar man wilde zijn. Ik zei dat ze dan met de neurodermitis moesten leven.

Een kleine ervaring met de heupen; het gebeurde ongeveer 2 jaar geleden. Op dat moment hield ik mij al 4 jaar met de Germaanse Geneeskunde bezig: seminars, lezen, verhalen en eigen observatie.

Op kantoor was er een speciale actie voor de verzending van zware brochures in grotere aantallen gepland. De brochures waren al gestapeld en door mij met een bepaald aantal gebundeld en zouden om bepaalde redenen pas enkele weken later worden verzonden.

Ik werd mij ervan bewust, dat er mij op de dag van verzending een zwaar en intensief gesjouw naar het postkantoor stond te wachten.

Hallo Helmut,

met de ervaringsberichten brengt men de Germaanse Geneeskunde het beste nabij. Daarom wil ik ook iets daaraan bijdragen.

Het speelde zich ongeveer in 1996 af. Ik kon amper lopen door sterke pijn in beide knieën en moest zelfs af en toe gaan zitten wanneer de pijn te heftig werd. En dat met 26 jaar. Ik had in de tijd ervoor 6 dagen per week sport bedreven. Tennis en aerobic.

Ik ben rechtshandig wat hier echter om het even is, omdat uiteindelijk beide zijden betroffen waren en dus zowel de moeder/kind-zijde als de partnerzijde.

Ik ging vervolgens naar de eerste arts en die vond ook direct een diagnose, het kraakbeen was sterk 'versleten' en gaf me om te beginnen pijnstillers. Het werd echter niet beter. Dan was er ook nog kraakbeenmiddel, die men kon inspuiten en ook preparaten voor de kraakbeenopbouw om te slikken, maar niets hielp. Ook talrijke andere artsen konden niet helpen.

Hallo meneer Pilhar,

Ik heb uw voordracht al 2x genoten en ook mijn man was al eens bij uw lezing aanwezig. Ik ben van de Germaanse Geneeskunde overtuigd. Mijn man sluit zich naar aanvankelijke scepsis meer en meer aan, omdat de bewijzen voor zich spreken.

Omdat ik uw voorbeeldgevallen zeer waardeer en er elke keer weer bijleer, zou ik eveneens een voorbeeld met u willen delen:

Onze zoon had een blindedarmontsteking.
Het begon op maandagavond met lichte buikpijn, die mijn man en ik als spijsverteringsproblemen afdeden, omdat hij verder geen exacte klachten had.


Dr. med. Mag. theol. Ryke Geerd Hamer

20/21 december 2008

Lieve vrienden,

de laatste dagen waren rijk aan gebeurtenissen.

Voor het eerst heeft een opperrabbijn man en paard genoemd van de 27-jarige kennisonderdrukking. Het doet ons plezier dat een opperrabbijn daartoe de moed heeft opgebracht.

Het is overigens geen orthodoxe rabbijn, maar een zogenaamde "reisrabbijn", die door een synagogegemeenschap wordt gekozen. De 20 of 50 (?) reisrabbijnen ("reis-" omdat ze slechts tijdelijk in een bepaalde synagoge werken, daarna weer in een andere) kiezen dan één onder hun tot opperrabbijn.

Bij de orthodoxen zijn er momenteel geen opperrabbijnen in Duitsland.

In Frankrijk is er enkel de scrupuleuze opperrabbijn François Bessy, die mij heeft laten vangen en opsluiten, zoals jullie weten, omdat naar het heet 12 jaar terug 4 patiënten die ik niet kende in mijn boeken hadden gelezen.

Germaanse Nieuwe Geneeskunde uitgave

Protocol van een conferentie in de burelen van de advocaat Erik Bryn Tvedt op 17/12/2008

Met de volgende deelnemers:
Mevrouw Erika Pilhar
Mevrouw Olivia Pilhar
Meneer Ing. Helmut Pilhar
Mevrouw Vera Rechenberg
Mevrouw Arina Lohse
Opperrabbijn Dr. Esra Iwan Götz
Mevrouw Bona Garcia Ortin
Dr. Ryke Geerd Hamer

De conferentiedeelnemers treffen zich in grote zorgen onder het gezichtspunt, dat alleen al in Duitsland elke dag weer 1500 mensen met chemo-mishandeling en morfine ter dood behandeld worden. Met behulp van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde zouden bijna alle betroffenen kunnen overleven.
Deze toestand, waardoor tot nu toe meer dan 20 miljoen niet-joodse patiënten alleen al in Duitsland zijn gestorven, is het thema van deze conferentie.

18 augustus 2008

Betreft:

"Olivia klaagt de universiteit van Tübingen aan"

respectievelijk

"Zich als strijdgenoot bij het rechtsgeding aansluiten"

Geachte dames en heren!

Lieve vrienden van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde van Dr. med. Ryke Geerd Hamer,


In het rechtsgeding Hamer versus Universiteit Tübingen gaat het zoals bekend in de eerste plaats om de opheldering over de vraag: klopt de Germaanse of klopt ze niet?

En in de tweede plaats om de habilitering dan wel niet-habilitering van Dr. Hamer.

Sinds 27 jaar weigert de universiteit van Tübingen de eerste stap, dus de verificatie van de Germaanse en wel - zoals het oorspronkelijk voor het gerecht was overeengekomen - door reproducering aan het eerste beste geval. Zou de universiteit van Tübingen dit niet sinds 27 jaar weigeren, dan zou er geen "geval Olivia" bestaan!

Een anekdote

De Germaanse - een geneeskunde voor intelligente Patiënten?

Een patiënt berichtte ons het volgende verhaal:

Een paar jaar geleden stelde men kanker bij hem vast. Braaf, zoals dat bij een medisch onervaren burger hoort, gaf hij zich over aan de academische geneeskunde met zijn chemo- en bestralingstherapie. Pas als bij hem de eerste vergiftigingverschijnselen optraden, begon hij zich vragen te stellen over deze medische handelswijze. Als dan uiteindelijk zijn lotgenoten om hem heen sterven als vliegen, besloot hij een andere therapieweg te zoeken. Hij brak deze pseudotherapie af en zocht zijn heil in alternatieve genezingswijzen. Ook kwam hij bij Dr. Hackethal. Die bood hem echter in feite hetzelfde beeld, dat hij reeds uit de academische geneeskunde kende. Veel stootte hem af en zo zocht hij verder, totdat hij bij Dr. Hamer kwam.

Deze patiënt vertelde ons over zijn zogenaamde Aha!-beleving toen hij de Germaanse Geneeskunde had begrepen, precies zoals wij ze zelf ook hebben ervaren.
Plotseling was het hem volledig duidelijk en begrijpelijk waarom hij deze ziekte had, waarom hij momenteel in deze psychische en fysische toestand was en wat hij in zijn leven moest veranderen om zijn ziekte - wij spreken van een speciaalprogramma van de natuur - uiteindelijk te kunnen genezen. Toen was zijn motivatie in concrete banen geleid, die het succes tot genezing niet lang op zich liet wachten. Hij genas volledig.

Ook deze patiënt wist van de trieste vertwijfelde strijd voor de erkenning van de Germaanse Geneeskunde. Hij wilde zijn deel daaraan bijdragen, door naar de betreffende arts te gaan die destijds zijn behandeling in de kliniek leidde. Hij wilde hem gewetenswroeging aanpraten door hem te verwijten, dat hij hem niet alle therapiemogelijkheden had voorgesteld en in het bijzonder de Germaanse Geneeskunde van Dr. Hamer.

De thans gezonde en tot op de dag van vandaag gezond gebleven man was zeer verbaasd toen de verantwoordelijke chefarts onverhoeds zijn bureaulade open trok, er het 'Gouden Boek' van Dr. Hamer uithaalde en in de lucht hield met de woorden: "Dat is enkel een therapie voor intelligente patiënten!"

Correspondentie tussen iemand en het Koningin Wilhelmina Fonds (Kankerfonds).

Aan het KWF

De laatste tijd zijn een aantal dierbare vrienden van mij overleden aan kanker.
Helaas bracht de huidige medische wetenschap geen uitkomst en de artsen moesten in alle gevallen op een bepaald moment na vreselijke slopende pijnlijke en mensonterende therapieën te hebben uitgeprobeerd (want daar kwam het eigenlijk op neer) toegeven niets meer te kunnen doen. Ondanks dat ik al zo'n 25 jaar donateur ben van het KWF heb ik het gevoel dat er, alle onderzoeken ten spijt, weinig of geen vooruitgang is geboekt in de strijd tegen deze afschuwelijke ziekte. Volgens mij is de medische wetenschap ooit een verkeerde richting ingeslagen en volgt zij nog altijd dit verkeerde pad. Ook al zijn er kleine succesjes geboekt, van een echte doorbraak is geen sprake.
Meer en meer ontstaat bij mij het gevoel dat het in de farmaceutische industrie meer gaat om de omzet en de winst die men boekt als om het maken van medicijnen die de patiënt genezen.

Subcategorieën