Scheidingsconflict – huid (handen)

In de winter van 1991 verplaatste mijn firma mij naar een andere locatie. Samen met enkele collega's hadden we de opdracht de standplaats nieuw op te bouwen. In dit kader werkten we ook nieuwe collega's in.

Onze oude groep collega's had een zeer hartelijke verhouding tot elkaar en het was de gewoonte om zich bij de begroeting de hand te schudden. Deze gewoonte namen de nieuwe collega's direct over.

Helaas was er een collega bij die problemen met zijn lichamelijke hygiëne had. Ik wil er helemaal niet over uitweiden hoe zich dat toonde.

Afgelopen jaar werd mijn oudste zoon 5 jaar. Voor zijn verjaardag zijn we met z'n vieren, dat wil zeggen met moeders en de kleine broer, naar een speelgoedwinkel gegaan. De jongen had zich een Kett-Car (skelter) uitgezocht. Zijn kleine broer ziet de skelter, rent er op af en wil er mee rijden. Mijn vrouw, die nog niet zo fit met de Germaanse Geneeskunde is, had hem tegengehouden met de woorden: “Dat is voor de verjaardag van je broer.” De kleine brak in tranen uit. Hij was zeer teleurgesteld, omdat het juist de belangrijkste mens in zijn leven was die hem de grond onder zijn voeten liet wegzakken.

Pityriasis Rosea – over het hele lichaam van mijn man

Het is een huidziekte met uitslag.

Niet alle mannen spreken openlijk over hun conflicten. Mijn man is ook zo'n type. Na urenlang zoeken hebben we gezamenlijk de conflicten gevonden.
Het was een tatoeëring op de bovenarm.

Een collega van mijn man had hem beledigd toen deze de tatoeëring voor het eerst zal. “Wat is dat voor een misvormde vlek op je arm? Geloof je werkelijk dat dat je aantrekkelijker maakt?”

Nierstenen, storm en zeilen

In 1999 kende ik de Germaanse Geneeskunde nog niet. Deze heb ik – sinds jaren niet meer in Duitsland wonend en de lastercampagne tegen Dr. Hamer gemist – pas in 2004 in een boek van Jürgen Jürgenson (“De lucratieve leugens van de wetenschap”) leren kennen.

Kort voor het begin van het wervelstormseizoen begin juni 1999 zeilden mijn vrouw en ik in onze relatief kleine, vers gekochte tweedehands zeilboot (8 meter) van de maagdeneilanden (Caribische eilanden) naar de Dominicaanse Republiek. Ik had Dingy's gezeild, mijn vrouw helemaal niets. Ervaring op open zee voor beiden dus nul. Geen probleem, dacht ik, want de Caribische eilanden liggen telkens maar een dagreis (25 tot 30 zeemijl, dwz. 6 tot 12 uur) van elkaar verwijderd. Dat kan dus helemaal niet zo woest zijn, of wel? Klopt, als men elk eiland aandoet en daar een nacht pauze neemt. En wanneer het weer juist is, dus de wind gunstig staat.

(Linkshandige vrouw, ca. 40 jaar)

Ik heb vele jarenlang een zonne-allergie gehad. Deze werd altijd zichtbaar als ik met mijn paard met korte mouwen ging rijden en wanneer ik met mijn ouders onderweg was in de zon.

Ik heb er eigenlijk nooit zo op gelet waar en hoe, het had alleen maar gejeukt en een handpalm grote uitslag gegeven. Op de eerste 2 seminardagen vertelde dhr. Pilhar van een geval met zonne-allergie en de sporen. Ik dacht bij mezelf, dat probeer ik uit.

Ik was met mijn ouders op paaszaterdag in een T-shirt gaan wandelen, daarmee ik de uitslag zou krijgen. Ik wilde uiteindelijk weten waar deze zich bevond. Het kwam ook direct! Na 20 minuten jeukte het en na 1 uur had ik twee grote rode pukkels aan de onderarm links buiten en aan de onderarm, ook links buiten. Ik ben linkshandig!

Geachte meneer ing. Pilhar,

vandaag wil ik u graag een kort ervaringsbericht toesturen:

Mijn rechtshandige 12-jarige dochter had sinds enige maanden vele wratten op de rechter voetzool. Omdat het er steeds meer werden, keek ik in mijn seminaraantekeningen bij “wratten”. Volgens Dr. Hamer was het een scheidingsconflict (wil gescheiden worden of wil niet gescheiden worden). Ik dacht bij mezelf: “Waar heeft mijn dochter een scheidingsconflict? We zijn er toch altijd, er was geen scheiding.”

Wratten op de bibs van een meisje (waterwratten)

In de winter van 2009/2010 kreeg mijn dochter Kathrin ongeveer 30 tot 40 kleine wratten, alleen aan de rechter bil. Ze kwamen niet allemaal tegelijk, maar de ene na de andere.

Helaas heb ik er in de boeken van Dr. Hamer niets over gevonden. Ik wist alleen dat huidveranderingen twee verschillende conflicten konden zijn.

  1. Bezoedelingsconflict
  2. Scheidingsconflict

Ergens in januari 2004 heb ik een afspraak bij de huidarts gemaakt, in de hoop dat er een zalf was die die kleine wratten zou laat verdwijnen.
We gingen vaak naar het zwembad en het nieuwe zwemseizoen stond voor de deur. Ik dacht dat we problemen konden krijgen als ik met een kind met “besmettelijke wratten” in het zwembad zou gaan. Ik geloof dat natuurlijk niet, waar u weet wel hoe de meerderheid van de artsen daarover denkt.

Geachte meneer Pilhar,
ten eerste wil ik u bedanken voor de voortdurende informatie die ik van u ontvang.

Nu kan ik u ook een succesverhaal vertellen, omdat de gedachten van de Germaanse Geneeskunde mij op de juiste weg heeft geholpen.

Ik had altijd een vreselijke stofallergie. Dat dacht ik in ieder geval. Ik moest er 40 jaar lang altijd op letten, dat het huis schoon en vooral stofvrij was.
Mijn allergie was, dat ik bijna elke dag, wanneer er ergens stof of fijn poeder in de kamer was, ik ongeveer 3 uur lang moest niezen en de neus ophalen, omdat die constant liep.

Op het thema sporen stootte ik, omdat ik uw workshop had bezocht. Dus vroeg ik mij af waarom ik voortdurend moest niesen en snotteren.

Ervaringsbericht van Josph Henkes
(„Ik ken de Germaanse Geneeskunde sinds 1995.“)

Activiteit van de prostaat, prostaatkanker

Het zogenaamde „ziekteverloop“

Het gebeurde op woensdag 21 maart 2001.
Deze dag ging ik 's morgens zoals gewoonlijk naar mijn werk, zoals op elke andere werkdag. Vanaf de middag kreeg ik moeite met plassen. Zodra ik begon met plassen, dan knelde de prostaat de urineleider af. Ik moest toen elk half uur naar de toilet.
Toen ik 's avonds thuis kwam zei ik tegen mijn vrouw: “Ik heb problemen met plassen, dat is met zekerheid een activiteit van de prostaat.” Ze kon het amper geloven en zei: “En dat al op jou leeftijd?” Ik was destijds 51 jaar.
Twee nachten lang, op 21 en 22 maart had ik hoge koorts, tot 39,5°. Voor mij was het duidelijk dat de bacteriën hun werk deden. Ik schoof het bezoek aan de arts steeds voor me uit. Het moest toch ook zo te klaren zijn, dacht ik. Het werd echter steeds erger en op maandag, 26 maart ben ik dan van mijn werk thuis gekomen en ben naar de arts gegaan. Ik kon alleen nog maar druppelsgewijs plassen. De urineleider was totaal dichtgedrukt. De totale afsluiting van de urethra komt slechts bij 5% van de mannen voor.

Subcategorieën