Ik stuur u hierbij een bericht over mijn moeder die aan kanker leed. Dankzij Dr. Hamer heeft ze weer een waardig leven.

U kunt het bericht natuurlijk publiceren. Ik hoop dat ik daarmee enkele mensen weer moed kan geven en misschien zelfs kan helpen.

3 Jaar geleden leed mijn moeder aan een maagperforatie. Er vond een Billroth II resectie plaats. Ook een stuk van de twaalfvingerige darm en de milt werden daarbij verwijderd. De artsen zeiden dat het goedaardig was.

Enkele maanden later klaagde mijn moeder over problemen bij het slikken, verlammingsverschijnselen en pijn aan haar linker been en arm. Er vond een onderzoek plaats naar de maag met een contrastmiddel. Ze had contrastmiddel ingeademd (door de slikverlamming) en als gevolg daarvan leed ze aan een aspiratiepneumonie.

8 oktober 2008

Hallo meneer Pilhar,
zo'n verhaal kan ik ook vertellen:

Vorig jaar augustus begon alles met een verkoudheid. Het zou een onschuldig iets geweest zijn, als deze infectie zich niet elke 3 tot 4 weken zou hebben herhaald. Ik kon niet slapen en verloor 5 kilo in gewicht. Omdat ik de Germaanse Geneeskunde ken, heb ik steeds gepiekerd welke conflicten voor mijn vatbaarheid voor infecties verantwoordelijk waren. Ik kon uiteindelijk niet vinden wat het was.
Ik was bij de dokter die bij het bloedonderzoek een leukopenie vaststelde en mij zei dat de vatbaarheid door een tekort aan B-lymfocyten komt. (Opm.: de lymfocyten behoren tot de leukocyten (witte bloedlichaampjes))

Deze voortdurende infecties duurden tot 1 mei 2008. Toen ik weer eens om reden van een verkoudheid op bed lag, las ik de Germaanse Geneeskunde en toen werd het mij duidelijk.

Onze zoon, 4 jaar oud, had steeds met onregelmatige tussenpozen en vaak 's nachts sterke bloedneuzen en dit al sinds langere tijd. In koude tijden had hij het vaker, wat we aan de droge verwarmingslucht toeschreven. Mijn man, die zich al heel lang met de Germaanse Geneeskunde bezighoudt, meende dat het een neusconflict moest zijn. Steeds weer bedacht ik waaraan het zou kunnen liggen, want het ging mij aan het hart als mijn zoon weer zo'n heftige bloedneus had.
Toen ik met mijn man tijdens de vakantie met de cabrio langs de oevers van het Gardameer reed, viel mij volslagen onverwacht het inzicht te binnen wat de oorzaak van dit neusconflict was.

Hier een kort ervaringsbericht van mijn vrouw:

Ze lijdt af en toe aan psoriasis (schilfers en rode vlekken op het voorhoofd). Nadat ze de Germaanse Geneeskunde een beetje had leren kennen, begon ze naar sporen te zoeken. Het viel haar toen op, dat ze de psoriasis altijd kreeg als ze warme chocolademelk dronk. Dat was al een warm spoor. Ze herinnerde zich dat haar oma, die al 20 jaar geleden was gestorven, haar altijd liefdevol warme chocolade serveerde. Haar dood was voor haar een ernstig scheidingsconflict, omdat de oma als een moeder voor haar was. Nadat het spoor was gevonden, had ze zich mentaal op het genieten van warme chocolademelk voorbereid door te zeggen: “Ik hield van mijn oma en haar warme chocolademelk, maar deze warme chocolademelk heeft niets met mijn oma te maken en daarom heb ik ook geen rode vlekken meer nodig...” Sindsdien geniet ze van haar warme chocolademelk zonder rode vlekken op het voorhoofd. Zo werkzaam is de Germaanse Geneeskunde!

Met vriendelijke groet,

J.T.

Stinkconflict

Nu ben ik zelf eens getuige van een conflict geweest, dat niet in overdrachtelijke zin is ervaren. Het is precies zo reëel als het in het boek (de tabel) staat beschreven.

Mijn vrouw was vaak verkouden en had allergieën. Het was voor mij dus niets bijzonders als ze weer eens in grote getale zakdoekjes verbruikte.

Toen ze mij op 10 augustus 2004 zei, dat ze een verkoudheid had als nooit tevoren, spitste ik mijn oren. Ik kon me niet voorstellen dat er een nog ergere verkoudheid zou zijn dan een allergieverkoudheid. Ik overdacht welk stinkconflict ze kort daarvoor zou hebben opgelost. Er kwamen echter meerdere mogelijkheden in aanmerking die ik allen toepasselijk achtte. Meerdere conflictinhouden kan echter niet en ik sloot in gedachte af met “onopgelost geval”.

Scheidingsconflict – huid (handen)

In de winter van 1991 verplaatste mijn firma mij naar een andere locatie. Samen met enkele collega's hadden we de opdracht de standplaats nieuw op te bouwen. In dit kader werkten we ook nieuwe collega's in.

Onze oude groep collega's had een zeer hartelijke verhouding tot elkaar en het was de gewoonte om zich bij de begroeting de hand te schudden. Deze gewoonte namen de nieuwe collega's direct over.

Helaas was er een collega bij die problemen met zijn lichamelijke hygiëne had. Ik wil er helemaal niet over uitweiden hoe zich dat toonde.

Afgelopen jaar werd mijn oudste zoon 5 jaar. Voor zijn verjaardag zijn we met z'n vieren, dat wil zeggen met moeders en de kleine broer, naar een speelgoedwinkel gegaan. De jongen had zich een Kett-Car (skelter) uitgezocht. Zijn kleine broer ziet de skelter, rent er op af en wil er mee rijden. Mijn vrouw, die nog niet zo fit met de Germaanse Geneeskunde is, had hem tegengehouden met de woorden: “Dat is voor de verjaardag van je broer.” De kleine brak in tranen uit. Hij was zeer teleurgesteld, omdat het juist de belangrijkste mens in zijn leven was die hem de grond onder zijn voeten liet wegzakken.

Pityriasis Rosea – over het hele lichaam van mijn man

Het is een huidziekte met uitslag.

Niet alle mannen spreken openlijk over hun conflicten. Mijn man is ook zo'n type. Na urenlang zoeken hebben we gezamenlijk de conflicten gevonden.
Het was een tatoeëring op de bovenarm.

Een collega van mijn man had hem beledigd toen deze de tatoeëring voor het eerst zal. “Wat is dat voor een misvormde vlek op je arm? Geloof je werkelijk dat dat je aantrekkelijker maakt?”

Nierstenen, storm en zeilen

In 1999 kende ik de Germaanse Geneeskunde nog niet. Deze heb ik – sinds jaren niet meer in Duitsland wonend en de lastercampagne tegen Dr. Hamer gemist – pas in 2004 in een boek van Jürgen Jürgenson (“De lucratieve leugens van de wetenschap”) leren kennen.

Kort voor het begin van het wervelstormseizoen begin juni 1999 zeilden mijn vrouw en ik in onze relatief kleine, vers gekochte tweedehands zeilboot (8 meter) van de maagdeneilanden (Caribische eilanden) naar de Dominicaanse Republiek. Ik had Dingy's gezeild, mijn vrouw helemaal niets. Ervaring op open zee voor beiden dus nul. Geen probleem, dacht ik, want de Caribische eilanden liggen telkens maar een dagreis (25 tot 30 zeemijl, dwz. 6 tot 12 uur) van elkaar verwijderd. Dat kan dus helemaal niet zo woest zijn, of wel? Klopt, als men elk eiland aandoet en daar een nacht pauze neemt. En wanneer het weer juist is, dus de wind gunstig staat.

(Linkshandige vrouw, ca. 40 jaar)

Ik heb vele jarenlang een zonne-allergie gehad. Deze werd altijd zichtbaar als ik met mijn paard met korte mouwen ging rijden en wanneer ik met mijn ouders onderweg was in de zon.

Ik heb er eigenlijk nooit zo op gelet waar en hoe, het had alleen maar gejeukt en een handpalm grote uitslag gegeven. Op de eerste 2 seminardagen vertelde dhr. Pilhar van een geval met zonne-allergie en de sporen. Ik dacht bij mezelf, dat probeer ik uit.

Ik was met mijn ouders op paaszaterdag in een T-shirt gaan wandelen, daarmee ik de uitslag zou krijgen. Ik wilde uiteindelijk weten waar deze zich bevond. Het kwam ook direct! Na 20 minuten jeukte het en na 1 uur had ik twee grote rode pukkels aan de onderarm links buiten en aan de onderarm, ook links buiten. Ik ben linkshandig!

Subcategorieën