Lederhuid conflicten (1 Oa li/re):

Wratten (1 Oa li/re)

Kleine platte wratjes aan de binnenzijde van de bovenbenen. Meisje van drie jaar wordt door vriendinnetje min of meer gedwongen haar genitaliën aan haar te laten zien. Het jonge meisje vertelde later aan de moeder dat ze het heel onaangenaam had gevonden en zich schaamde om dat te doen. Ze voelde zich figuurlijk besmeurd, een schending van haar integriteit. Nadat het kind de situatie met haar moeder had besproken, gingen de wratjes min of meer ontsteken en waren daarna verdwenen.

Melanoom (1 Oa li/re)

Buikvlies gezwollen, gezwollen buik (6 Oa re en li)

Een vrouw wilde graag zwanger worden, maar het lukte niet. Ze ging voor behandeling naar een neuraal-arts. Deze stak ongeveer 5 cm lange injectienaalden in de onderbuik ter hoogte van de eierstokken. Dit voelde deze vrouw steeds als aanval, stoot of steek tegen de buikwand. Elke keer als ze weer een behandeling had gehad, was na enkele dagen het conflict van een stoot tegen de buikwand weer opgelost. De buik zwol dan na ongeveer een week op, als teken van genezing. Ze leek dan zwanger, wat ze echter niet was.

Chronische vermoeidheid (gestreste vermoeidheid) (11 Ob li/re)

De conflict inhoud is: De verkeerde weg ingeslagen zijn, op het verkeerde paard hebben gewed. Het orgaan wat hiermee samenhangt is de bijnierschors. In de conflict actieve fase wordt er minder cortisol afgegeven, wat een gestreste vermoeidheid geeft.

Een man is al heel lang gescheiden, zijn ex-vrouw had een andere man getrouwd en deze zat in het criminele circuit. Zijn kinderen die ten tijde van de echtscheiding nog klein waren belandden mee in het wereldje van criminaliteit. Zijn dochter, nu ondertussen zelf moeder is ook weer samen met een man die geruime tijd vast heeft gezeten. Zelf zegt hij: ”Ik zou haar zo graag uit dat wereldje hebben, maar ze ziet het zelf niet”.

In dit geval is niet hijzelf degene die de verkeerde weg is ingeslagen, maar zijn dochter. En hij voelt voor haar mee, zonder dat zij het in de gaten heeft. (Men zou kunnen denken dat hij ook voor zichzelf de verkeerde weg is ingeslagen, door te scheiden. Hij was echter niet degene die wilde scheiden, maar zijn vrouw, want zij had een ander). In dit geval was het heel duidelijk, dat hij het conflict voelde voor zijn dochter.

Het is ook het onderwerp waarover hij met zijn therapeute wel spreekt, maar waar hij met zijn huidige vrouw moeilijk over kan praten.

(Uittreksel uit de nieuwe oplage van de Beknopte Inleiding - verschijnt begin 2013)

[Vertaling]
De nationale registrator voor kanker in Israël, Dr. Micha Barchana, deelde onlangs mede, dat de reeds al zeer lage kankergevallen in zijn land gelukkig verder afnemen. Dit betreft vooral dikke darm, borst en longkanker.
Al in 2004 stierven van de 7,4 miljoen inwoners van Israël slechts 152 aan kanker. Dit geeft doorgerekend het sensationele getal van 0,4 sterfgevallen aan kanker per dag. Ter vergelijking: in hetzelfde jaar stierven alleen al in Duitsland 220.000 mensen aan kanker, dus elke dag 601 mensen. In Oostenrijk waren het in 2008 dagelijks 55 en in Zwitserland “slechts” 40 doden.
In Israël ligt deze waarde echter nog ongeveer een factor 100 lager! Uit de Israëlische statistieken blijkt, dat de meeste slachtoffers van kanker uit de niet-Joodse bevolking afkomstig zijn. En daarmee is de sterfte onder de Joden nog minder.
Waarom dan? Leven de Israëlieten gezonder? Niet werkelijk, want ook daar rookt bijvoorbeeld één op de vier. De sleutel ligt in de behandeling van kanker zelf: omdat men in Israël de kanker uit een holistische zicht betracht en de totale ontgifting van lichaam, ziel en geest als hoogste prioriteit stelt, in verbinding met een gezonde voeding.
Blijkbaar functioneert dit uitgangspunt van natuurlijke therapie zeer goed. Alleen jammer dat de reguliere geneeskunde in de rest van de wereld nog altijd vasthoudt aan de “moordhandel” van chemo, bestraling en totaaloperatie. Helpen doet het namelijk niet. Wereldwijd stijgen de ziektes aan kanker nog altijd. Alleen al in Europa stierven in 2006 totaal 1,7 miljoen mensen aan kanker. Insiders schatten echter dat het aantal nog veel hoger ligt. Dit omdat vele kankerpatiënten achteraf aan de gevolgen van een traditionele behandeling sterven en dan in de statistieken op de lijst van hart- en vaatdoden belanden.
Getallen kunnen zo het één en ander verduidelijken. Zo ook, als men de jaarlijkse sterfgevallen aan kanker in een land op een miljoen inwoners terug rekent. Zo kan men de resultaten van de verschillende landen met elkaar vergelijken: op een miljoen Duitsers komen 2.683 kankerslachtoffers per jaar. In de EU (25 lidstaten) ligt dezelfde vergelijking bij 2.522 doden. In Israël bij 21. Daarmee is het risico om aan kanker te sterven in Europa 120 maal groter dan in Israël.
Daar kan je maar één ding concluderen: of naar Israël emigreren of zich uitsluitend op natuurgeneeskundige wijze laten behandelen!

[einde vertaling]

Ervaringsbericht van een taxichauffeur in de ziekenvervoerbranche

Medio 2011 werd er bij mijn vrouw ductale borstkanker gediagnostiseerd. Ik zie de chirurg nog voor ons zitten. De manier waarop hij vertelde wat ons te wachten stond in het komende jaar, gevolgd door de uitspraak “maar wij gaan u beter maken” maakte bij ons allebei het gevoel los dat er iets niet klopte. In tegenstelling tot het advies om vooral niet te gaan zoeken naar alternatieve informatiebronnen, zijn wij uiteindelijk bij de Germaanse Geneeskunde terecht gekomen. Sindsdien hebben wij diverse workshops en lezingen gevolgd, de boeken en tabellen aangeschaft en bestuderen we bijna dagelijks allerlei voorkomende gevallen. De borstkanker van mijn vrouw konden we in verband brengen met het plotselinge overlijden van haar vader in 2004. De oplossing van het onbewuste conflict konden we in verband brengen met het opruimen van haar ouderlijk huis na het overlijden van haar moeder in 2010.

Dr. Ryke Geerd Hamer

01/01/2012

Lieve vrienden van de Germaanse Geneeskunde,

met de jaarwisseling wil u jullie een goed nieuwjaar wensen.
De donkere onweerswolken aan de hemel voorspellen weliswaar niet veel goeds, maar misschien loopt het nog goed af. Voor mij staan er de komende jaren een aantal processen te wachten tegen de rovers van de Germaanse Geneeskunde en mijn auteursrechten.

Bij deze gelegenheid wil ik jullie aan de hand van de rovers, die steeds tot dezelfde geloofsgemeenschap behoren, een rode draad tonen:
Op 4 oktober 1981 publiceerde ik mijn ontdekking van de IJzeren Regels van Kanker en het Dirk-Hamer-Syndroom, evenals de wet van de tweefasigheid. Dat was het startschot van de Germaanse Geneeskunde en ook het startschot voor de rovers. Sindsdien is een al 30 jaar durende roofoorlog aan de gang, om de complete ontdekking voor een bepaalde geloofsgemeenschap te stelen, inclusief auteursrechten.

De universiteit Tübingen ontkent niet meer, dat mijn habilitatiewerk nog in oktober 1981 door 5 professoren van deze geloofsgemeenschap op meer dan 100 casussen achter gesloten deuren is gecontroleerd. Dat wil zeggen, dat men ze aan de eerste de beste gevallen heeft gereproduceerd. Men stelde vast: Hamer zijn ontdekking klopt, hij heeft “De steen der Wijzen” in de geneeskunde gevonden.

Periost conflict, botvlies (8 Rb re en li), scheidingsconflict met iemand pijn bezorgen, of zelf pijn toegevoegd krijgen. Beide kan ook figuurlijk zijn.
De periostpijn die men in de oplossingsfase voelt wordt ervaren als reumatische pijn, reuma (8 Rb li/re)

Een mooi voorbeeld is hierbij het hielspoor (8 Rb li/re). Pijn onder de hiel, pijn met lopen. Deze pijn is gelokaliseerd in het botvlies, de huid die om het bot zit. Als het conflict actief is merkt men het niet, dan is er geen waarneembare verandering aan het periost. Het probleem is dat de pijn pas ontstaat als het conflict is opgelost. Het periost is dan onder de hiel wat gezwollen, soms zelfs onder de hele voet.( Dit is alleen voor een ervaren therapeut of arts waarneembaar).
Bij een rechtshandige is de linker lichaamshelft de moeder/kind kant, of kind/moeder kant, voor een man, vader/kind kant, of kind(zoon)/moeder kant). De rechter lichaamshelft is dan de partnerzijde. De partner hoeft dan niet de intieme partner te zijn, maar kan ook een werkgever, broer, vader of zuster, etc. zijn. Het betreft in elk geval nooit de moeder of het eigen kind. Voor een linkshandige is het omgekeerd.

Een vrouw van midden zestig vertelde, dat ze tot voor enkele jaren en vanaf dat ze getrouwd was met enige regelmaat last had gehad van steenpuisten en negenogen ter hoogte van boven/ binnenzijde dijbeen en soms in het genitaal gebied. In haar huwelijk was ze nooit echt gelukkig, ze had met 17 jaar moeten trouwen, omdat ze zwanger was. Haar echtgenoot had nooit rekening met haar gehouden, maar als getrouwde vrouw had ze wel altijd in bed zijn wensen ingewilligd. Vaak tegen haar zin in. De laatste jaren geeft ze niet meer toe aan zijn behoeftes en daarmee zijn ook de steenpuisten en negenogen verdwenen. Bij de paringsdaad had zij zich heel vaak besmeurd, vies gevoeld, als het sperma na de paringsdaad haar dijbenen besmeurde. Toen ze na de menopauze minder oestrogenen had, dus mannelijker en minder volgzaam was geworden, heeft ze definitief elke seksuele toenadering van haar echtgenoot afgeweerd. Daardoor voelde zij zich ook niet langer besmeurd (bezoedeld) op intieme plekken en waren de steenpuisten en negenogen voorgoed verleden tijd.
Met boven genoemd verhaal wil niet gezegd zijn dat als er huid problemen zijn in het genitaal gebied, dit altijd met een huidige partner samenhangt. Het is heel goed mogelijk dat vroegere onaangename seksuele ervaringen in een latere intieme relatie toch nog sporen na laten. Zie hiervoor hoofdstuk “Sporen” in het boekje:”Een beknopte inleiding in de GNM”.

Melanoom (1 Oa li/re)

Na veertig jaar verdwijnt een melanoom. Als tienjarig meisje verbrandt een vrouw van nu begin vijftig, de binnenkant van haar dijbeen aan een kachelpijp. Tijdens verstoppertje spelen vindt ze een mooie plek achter de kachel, maar moet daarbij over de kachelpijp stappen. Ze verbrandt daarbij op een vreselijke manier de binnenzijde van haar dijbeen. Het been genas, maar er vormde zich een melanoom, een bruine verheven plek in de huid, van enkele centimeters doorsnede. In de loop der jaren had de huisarts haar er al verschillende keren op geattendeerd, dat ze moest opletten dat het niet kwaadaardig werd en wilde er een stukje uitnemen om het te onderzoeken. Dat had ze altijd geweigerd.
Toen deze vrouw in aanraking kwam met de GNM, ging ze nadenken over waarom ze op de binnenzijde van haar bovenbeen al vanaf haar jeugd een melanoom had. Op een bepaald moment schoot haar weer de brandwond aan haar bovenbeen te binnen, die ze met tien jaar had opgelopen. Ze wist zeker dat het melanoom daardoor was ontstaan en realiseerde zich eveneens, dat die situatie zich nooit meer zou kunnen herhalen. Een melanoom zorgt namelijk voor een verdikking en versterking van de huid ter plekke, zodat er een betere bescherming is. Het melanoom verdween spontaan, nadat deze vrouw er zich bewust van was geworden dat deze beschadiging, in haar geval verbranding nooit meer zou kunnen plaats vinden.

Vert.: wk

Beste Helmut,

We hebben elkaar in de zomer van 2010 in Frankfurt am Main leren kennen (seminar 1).
Ik ben de rolschaatser waarover de joodse professor (W.) schrijft (Hij wordt door zijn eigen landgenoten tot op heden niet geaccepteerd).

Omdat het niet speelde, heb ik het thema Medizin ofwel Germaanse Geneeskunde indertijd terzijde gelegd.
Eind 2010 gebeurde er echter iets dat ik hier middels mijn ervaringsbericht zou willen vermelden.

Eind 2010 wilde mijn vrouw onze 2-jarige zoon niet langer de borst geven, omdat we ook nog een 1-jarige dochter hadden, die de moedermelk harder nodig had.
Onze tweejarige zoon die ook borstvoeding kreeg, ervoer dit blijkbaar als “mama vindt mij niet meer lief...”.
Mijn vrouw, die bekend was met de wetenschap van de Germaanse Geneeskunde, wist dat conflicten consequenties hebben, maar had er in dit geval niet bij stil gestaan. Deze situatie met 2 kinderen borstvoeding geven was gewoon te veel voor haar.

Subcategorieën