Dr. Ryke Geerd Hamer

01/01/2012

Lieve vrienden van de Germaanse Geneeskunde,

met de jaarwisseling wil u jullie een goed nieuwjaar wensen.
De donkere onweerswolken aan de hemel voorspellen weliswaar niet veel goeds, maar misschien loopt het nog goed af. Voor mij staan er de komende jaren een aantal processen te wachten tegen de rovers van de Germaanse Geneeskunde en mijn auteursrechten.

Bij deze gelegenheid wil ik jullie aan de hand van de rovers, die steeds tot dezelfde geloofsgemeenschap behoren, een rode draad tonen:
Op 4 oktober 1981 publiceerde ik mijn ontdekking van de IJzeren Regels van Kanker en het Dirk-Hamer-Syndroom, evenals de wet van de tweefasigheid. Dat was het startschot van de Germaanse Geneeskunde en ook het startschot voor de rovers. Sindsdien is een al 30 jaar durende roofoorlog aan de gang, om de complete ontdekking voor een bepaalde geloofsgemeenschap te stelen, inclusief auteursrechten.

De universiteit Tübingen ontkent niet meer, dat mijn habilitatiewerk nog in oktober 1981 door 5 professoren van deze geloofsgemeenschap op meer dan 100 casussen achter gesloten deuren is gecontroleerd. Dat wil zeggen, dat men ze aan de eerste de beste gevallen heeft gereproduceerd. Men stelde vast: Hamer zijn ontdekking klopt, hij heeft “De steen der Wijzen” in de geneeskunde gevonden.

Periost conflict, botvlies (8 Rb re en li), scheidingsconflict met iemand pijn bezorgen, of zelf pijn toegevoegd krijgen. Beide kan ook figuurlijk zijn.
De periostpijn die men in de oplossingsfase voelt wordt ervaren als reumatische pijn, reuma (8 Rb li/re)

Een mooi voorbeeld is hierbij het hielspoor (8 Rb li/re). Pijn onder de hiel, pijn met lopen. Deze pijn is gelokaliseerd in het botvlies, de huid die om het bot zit. Als het conflict actief is merkt men het niet, dan is er geen waarneembare verandering aan het periost. Het probleem is dat de pijn pas ontstaat als het conflict is opgelost. Het periost is dan onder de hiel wat gezwollen, soms zelfs onder de hele voet.( Dit is alleen voor een ervaren therapeut of arts waarneembaar).
Bij een rechtshandige is de linker lichaamshelft de moeder/kind kant, of kind/moeder kant, voor een man, vader/kind kant, of kind(zoon)/moeder kant). De rechter lichaamshelft is dan de partnerzijde. De partner hoeft dan niet de intieme partner te zijn, maar kan ook een werkgever, broer, vader of zuster, etc. zijn. Het betreft in elk geval nooit de moeder of het eigen kind. Voor een linkshandige is het omgekeerd.

Een vrouw van midden zestig vertelde, dat ze tot voor enkele jaren en vanaf dat ze getrouwd was met enige regelmaat last had gehad van steenpuisten en negenogen ter hoogte van boven/ binnenzijde dijbeen en soms in het genitaal gebied. In haar huwelijk was ze nooit echt gelukkig, ze had met 17 jaar moeten trouwen, omdat ze zwanger was. Haar echtgenoot had nooit rekening met haar gehouden, maar als getrouwde vrouw had ze wel altijd in bed zijn wensen ingewilligd. Vaak tegen haar zin in. De laatste jaren geeft ze niet meer toe aan zijn behoeftes en daarmee zijn ook de steenpuisten en negenogen verdwenen. Bij de paringsdaad had zij zich heel vaak besmeurd, vies gevoeld, als het sperma na de paringsdaad haar dijbenen besmeurde. Toen ze na de menopauze minder oestrogenen had, dus mannelijker en minder volgzaam was geworden, heeft ze definitief elke seksuele toenadering van haar echtgenoot afgeweerd. Daardoor voelde zij zich ook niet langer besmeurd (bezoedeld) op intieme plekken en waren de steenpuisten en negenogen voorgoed verleden tijd.
Met boven genoemd verhaal wil niet gezegd zijn dat als er huid problemen zijn in het genitaal gebied, dit altijd met een huidige partner samenhangt. Het is heel goed mogelijk dat vroegere onaangename seksuele ervaringen in een latere intieme relatie toch nog sporen na laten. Zie hiervoor hoofdstuk “Sporen” in het boekje:”Een beknopte inleiding in de GNM”.

Melanoom (1 Oa li/re)

Na veertig jaar verdwijnt een melanoom. Als tienjarig meisje verbrandt een vrouw van nu begin vijftig, de binnenkant van haar dijbeen aan een kachelpijp. Tijdens verstoppertje spelen vindt ze een mooie plek achter de kachel, maar moet daarbij over de kachelpijp stappen. Ze verbrandt daarbij op een vreselijke manier de binnenzijde van haar dijbeen. Het been genas, maar er vormde zich een melanoom, een bruine verheven plek in de huid, van enkele centimeters doorsnede. In de loop der jaren had de huisarts haar er al verschillende keren op geattendeerd, dat ze moest opletten dat het niet kwaadaardig werd en wilde er een stukje uitnemen om het te onderzoeken. Dat had ze altijd geweigerd.
Toen deze vrouw in aanraking kwam met de GNM, ging ze nadenken over waarom ze op de binnenzijde van haar bovenbeen al vanaf haar jeugd een melanoom had. Op een bepaald moment schoot haar weer de brandwond aan haar bovenbeen te binnen, die ze met tien jaar had opgelopen. Ze wist zeker dat het melanoom daardoor was ontstaan en realiseerde zich eveneens, dat die situatie zich nooit meer zou kunnen herhalen. Een melanoom zorgt namelijk voor een verdikking en versterking van de huid ter plekke, zodat er een betere bescherming is. Het melanoom verdween spontaan, nadat deze vrouw er zich bewust van was geworden dat deze beschadiging, in haar geval verbranding nooit meer zou kunnen plaats vinden.

Vert.: wk

Lieve Helmut,

We hebben elkaar in de zomer van 2010 in Frankfurt am Main leren kennen (seminar 1).
Ik ben de rolschaatser waarover de joodse professor (W.) schrijft (Hij wordt door zijn eigen landgenoten tot op heden niet geaccepteerd).

Omdat het niet speelde, heb ik het thema Medizin ofwel Germaanse Geneeskunde indertijd terzijde gelegd.
Eind 2010 gebeurde er echter iets dat ik hier middels mijn ervaringsbericht zou willen vermelden.

Eind 2010 wilde mijn vrouw onze 2-jarige zoon niet langer de borst geven, omdat we ook nog een 1-jarige dochter hadden, die de moedermelk harder nodig had.
Onze tweejarige zoon die ook borstvoeding kreeg, ervoer dit blijkbaar als “mama vindt mij niet meer lief...”.
Mijn vrouw, die bekend was met de wetenschap van de Germaanse Geneeskunde, wist dat conflicten consequenties hebben, maar had er in dit geval niet bij stil gestaan. Deze situatie met 2 kinderen borstvoeding geven was gewoon te veel voor haar.

19.07.2010

Ter nagedachtenis aan Paul, de Indische loopeend, een woerd.

In de bloei van je leven, niet eens een jaar oud, heb je ons verlaten.

Je prachtige vederkleed en speciaal je vrouwtje Gundel, waren je trots.
Al het lekkers liet je eerst aan haar tot ze genoeg had en haar dagelijks ei ging leggen.
De mieren heb je verjaagd, zodat ze geen regenworm konden wegkapen.
Je bent geen meter van Gundels zijde geweken.
Dag en nacht heb je haar begeleid.
Zelfs wanneer je een dutje deed, had je altijd één oog open zodat je haar op tijd kon waarschuwen voor vijanden vanuit de lucht.
Dat je het uien– en aardappelbed onhandig vertrappelde, het zij je vergeven.

01.12.2008

Mijnheer Pilhar,

Sedert 7 jaar verdiep ik mij in de Germaanse Geneeskunde. In de jaren 80/90 zijn er verschillende familieleden kort na elkaar aan kanker gestorven. Omdat kanker in mijn besef van toen “erfelijk” was, stond mij duidelijk voor ogen: ooit zal ook ik sterven aan kanker. Ik was toen 20 jaar. Toen ik de Germaanse Geneeskunde leerde kennen was dit voor mij een echte bevrijding.

Nu mijn ervaring. Ik kan het spijtig genoeg aan de hand van de tabel in die terminologie niet goed plaatsen. Ik ben er echter zeker van dat het een ervaring betreft die ook voor andere mensen interessant kan zijn.

04.07.2009

Sedert enige tijd heb ik een nieuwe vriend. Mijn ouders hebben reeds kennis met hem gemaakt. We wonen al samen in mijn huis en alles gaat super. Mijn ouders vinden mijn vriend een aangenaam iemand.

Laatst telefoneerde ik met mijn moeder. Terloops vertelde zij mij dat mijn vriend met haar getelefoneerd had. Dat verbaasde mij ten zeerste. Toen kwam er iets wat ik absoluut niet verwachtte. Ze zei: “ik heb eens ernstig met hem gepraat en hem gezegd dat ik vind dat hij veel te snel bij jou ingetrokken is en dat hij eerst zijn scheiding moet afwerken. Het zou beter zijn te wachten tot alles achter de rug is. Een jaar of langer". Ik dacht bij mezelf: nu bemoeit ze zich weer met mijn zaken en dan nog achter mijn rug om. Ik was absoluut niet voorbereid op deze uitspraken van mijn moeder en op dat moment dacht ik er verder ook nog niets bij. De volgende morgen, toen ik opstond, had ik een stijve nek. (linker kant). Ik verloor mezelf even in het oude denken. Heb ik ergens in de tocht gezeten? Maar neen!

07.12.2009

In april 2009 gebeurde het volgende: ik stond samen met mijn moeder op een bruggetje in onze tuin.

Toen ik naar het water keek, zag ik een vishaak, die vastzat in het folie van de vijver. Het was niet zo ver bij mij vandaan. Waarschijnlijk was mijn zoontje weer gaan vissen en is hij een vishaak kwijtgeraakt. Ik ben een beetje in paniek geraakt. Er zat een gat in de vijverfolie! De dijk was niet meer dicht, het water kon weglopen enz…..
Ik probeerde met een stok, geleund over de brug de haak te verwijderen. Plotseling verloor ik mijn evenwicht en de brug helde over om na enkele seconden helemaal om te kiepen. Ik had geluk en kwam in het water terecht aan de zijde waar het gelukkig niet zo diep is. Moeder stond op de brug dicht bij de oever en zij viel op de kant waar grote stenen lagen. Haar voet zat geklemd onder de gekantelde brug. Ik moest de brug opheffen om moeders voet onder de brug uit te helpen. Dat was niet zo simpel. Ik kan het mij in elk geval niet meer herinneren, ik weet alleen wat moeder mij later vertelde. Ze kon haar rechter voet niet meer bewegen en vermoedde dat hij gebroken was. Dat was ook het geval. Het gevolg: moeder moest de daarop volgende weken met krukken lopen.
Ik maakte mezelf natuurlijk verwijten omdat ik zo onvoorzichtig geweest was. Het stond vast voor mij: ik was de schuldige!!!!!

01.06.2010

Mijnheer Pilhar,

Toen ik 2 á 3 jaar geleden aan een seminar van u deelnam, heb ik de juistheid van de Germaanse Geneeskunde bij mezelf ondervonden. Ik was reeds lang van plan om dit bericht te schrijven en nu maak ik van de gelegenheid gebruik. Het was niets spectaculairs, maar het kan voor iemand interessant zijn.

Reeds lange tijd heb ik op mijn rechter handrug tussen duim en wijsvinger een pigmentloze verdikking in de huid met een diameter van ongeveer 4 á 5 mm. Het heeft me eigenlijk nooit gestoord. Tijdens bovenvermeld seminar heeft U ons verteld over het melanoom en het bijbehorende programma (SBS). Op hetzelfde ogenblik werd mij het DHS (conflictinslag) van mijn huidverandering duidelijk.

Ongeveer 10 jaar voor dit seminar, was ik een maand lang in India. Ik zat daar met een vriend en 4 Indiërs in een trein. Een bedelaar kwam in ons compartiment. Ik moet hierbij vermelden dat de bedelarij mij echt wel enerveerde. Ik had vastgesteld dat veel bedelaars geen “echte" bedelaars waren. Ze waren enkel uit op geld.

Subcategorieën