Hallo Helmut,

We hadden weer een leerzame beleving die we ook met andere ouders willen delen.

Voor een ieder die ons niet kent... we zijn een kleine familie die, ietwat ongewoon, op ons zeilschip in het Caribisch gebied leeft. Onze 5-jarige zoon is aan boord geboren en kan overeenkomstig goed zwemmen. Hij spring ook enthousiast over de reling in zee. Alles dagelijks geoefende praktijk.

Laatst kwamen we terug van het strand en zoals gewoonlijk sprongen we allemaal, inclusief onze hond nog eenmaal in het water om ons van het zand te bevrijden voordat we aan boord gingen. Onze zoon vond het leuk om onze hond keer op keer weer in een hoge boog terug in het water te gooien. Mijn aanmaningen dat het wel genoeg was sloeg hij in de wind.

Toen hij wederom naar de hond greep, gaf ik hem een kleine duw van achteren die hij niet had verwacht. Hij viel in het water, ging kopje onder en kwam met wijd opengesperde ogen weer boven en spuugde water.

Mijn vrouw en ik lachten zoals hij steeds had gelachen als hij de hond in het water had geworpen. Hij kon echter onze humor niet waarderen. We douchten hem af en gingen samen aan land naar de plaatselijke bibliotheek. Daar viel ons voor het eerst op dat zijn gedrag naar andere kinderen toe anders was, moeilijker.

Op de thuisreis stopten we nog 2 uur lang bij een boot van een vriend van ons om wat bij te praten. Na enige tijd viel ons op dat onze zoon uitslag kreeg over het hele lichaam. Onze vriend zocht direct na op het internet naar mazelen. Wij hadden hem in het verleden al verteld over de Germaanse. Hij had dit alleen uit beleefdheid aangehoord, want zijn denken had het niet veranderd. Zeer besmettelijk was het eerste dat hij had gevonden. Hij las voor dat als men mazelen verwaarloost dat dit tot impotentie kon leiden... ;-)))

Voor een ieder die jonger dan 30 is: Toen ik naar school ging waren de mazelen de gaafst mogelijke ziekte. Symptomen: een paar rode vlekken en een brede lach op het gezicht, omdat het een week schoolvrij betekende.

Toen we terug op ons schip waren, gedroeg onze zoon zich als een klein kind, dat oververmoeid tegen het inslapen vecht. We stuurden hem dus direct naar bed. Aan boord hebben we zoals gewoonlijk studentenmädchen lopen.

De volgende morgen wekte mijn vrouw mij met lichte opwinding. Ik moest ons kind eens bekijken. Zijn gezicht, de handen en ook de voeten waren gezwollen, links (partnerzijde, hij is linkshandig) meer dan rechts. Ook was een rode huid en lichte uitslag zichtbaar. Voor ons was het snel duidelijk dat hij de dag ervoor, toen ik hem onvoorzien in het water duwde en hij onvoorbereid kopje onder ging een scheidingsconflict had geleden en met de nierverzamelbuisjes moet hebben gereageerd. Naast de opgezwollen lichaamsdelen was zijn hele lichaam spoedig bedekt met zeer sterke uitslag en grote rode vlekken. Hoewel hij licht warm aanvoelde toonde de thermometer niet meer dan 36,7°C. Ook had hij lichte jeuk.

We gelastten hem dus bedrust en zochten in het internet ter vergelijking naar afbeeldingen van mazelen, rodehond en waterpokken. De gevonden beelden zijn echter zo aspecifiek, dat het volgens gebruikelijke diagnostiek alles of niets had kunnen zijn, of zelfs alles tegelijk. De symptomen werden in verloop van de dag minder en de volgende morgen was nog maar een lichte uitslag zichtbaar. Natuurlijk wenste hij als gewoonlijk om naar het strand te gaan.

Ik bedacht me, dat als we eerst eens over de reling springen en enkele rondjes om het schip zwemmen, dan wordt hij sympathicotoon en de rest van de uitslag zal dan ook zijn verdwenen. Dan kunnen we naar het strand. En zo was het ook. Zodra we uit het water kwamen waren alle symptomen weg. Dus bereidden we ons voor op het strand. Echter nog voordat hij was afgedroogd, was zijn hele lichaam weer dicht bezaaid met uitslag en ook de zwellingen waren plotseling weer zeer sterk aanwezig. Binnen enkele minuten.

O, mijn hemel! Als hij op zeewater een spoor heeft, dan is dat voor ons leven een catastrofe.

Dus eerst maar weer in bed, ook al was het onder protest. Amper een half uur later waren alle huidsymptomen opnieuw verdwenen. Alleen zijn gezicht was nog wat gezwollen. De rest van de dag verbleef hij aan boord. Onze zorg was dat hij hopelijk geen blijvend spoor op de zee zou hebben.

De volgende morgen waren alle symptomen afgenomen. De eerste test wilde ik aan het strand doorvoeren. We bleven 2 uur, speelden op het strand en zwommen gezamenlijk vrij ver de zee in. Zijn lichaam reageerde niet. Ook toen we terug aan boord waren, sprongen we nog enige malen gemeenzaam in het water en ook daar reageerde hij niet op, alles helemaal normaal.

Zouden we gelovigen van de klassieke geneeskunde zijn geweest, dan zouden we nu iedereen vertellen dat onze zoon zijn kinderziekten al heeft gehad en dus immuun zou moeten zijn. Ik heb hem echter vast beloofd dat hij geen angst hoeft te hebben dat ik hem in het water zou duwen zonder het eerst te zeggen. Deze vorm van immunisering vertrouw ik meer dan zijn lichaam met kwik, formalhyde en aluminium te vergiftigen. Hoe ziekelijk is dat wel niet?

Voordat het tot inentingen kwam waren mazelen dit...
https://www.youtube.com/watch?v=mDb0ZS3vB9g

Echter met de vaccinaties maken ze mazelen beslist binnenkort tot een sterfplichtige ziekte.

Opmerking van Helmut:
Aan de foto's te zien ga ik voor netelroos (Urticaria). in ieder geval is het een opgelost scheiding.

afbeelding1 afbeelding3 afbeelding2

Bron: Germanische-heilkunde.at - Nesselsucht wegen Schubs ins Meer

Ervaringsbericht-Middenoorontsteking vanwege aankoop huis
19-10-2016

Beste Helmut,
Vier jaar geleden, dus 2012, verhuisde ik van Zuid-Duitsland naar Noord-Duitsland.

Mijn beide volwassen kinderen waren het er mee eens dat ik vertrok, maar in het geheim leden ze toch. In 2016 ging ik weer terug naar Zuid-Duitsland en mijn kinderen waren happy. Alleen mijn zuster in Noord-Duitsland bezocht ik zo nu en dan.

We spraken af om gemeenschappelijk het weekeinde door te brengen met goede vrienden. Omdat we zelf voor eten en drinken zouden zorgen, werd in overweging genomen of diegene die vroeg aan zouden komen voor de inkopen en het koken zouden zorgen, om uit eten te gaan of te laten bezorgen.

Zo was het afgesproken, maar het liep anders, omdat enkele mensen vroeg kwamen, sommige later en anderen nog later. Zo zaten we daar en wachtten terwijl de honger op kwam. Spontaan werd er het plan veranderd: een ieder zet op tafel wat nog beschikbaar is en als allen aanwezig zijn dan wordt gekeken of we nog naar het restaurant gaan.

Zo zaten we gemoedelijk in de keuken.

Helaas was dat bij één van de deelneemsters slecht aangekomen. Ze kwam de keuken binnen, sloeg met haar vuist op de tafel en maakte duidelijk dat dit haar totaal niet beviel. Zij was op het moment van de planverandering niet aanwezig geweest. We zaten daar en keken elkaar aan, totaal verrast omdat niemand hiermee had gerekend. Er werd druk heen en weer gedebatteerd en de onenigheid bleek snel vergeten, in ieder geval werd de stemming weer beter.

Ter afsluiting van de zondagmiddag spraken enkele vrienden nog af om bij de Italiaan te gaan eten. Een andere vriend die uit de buurt kwam en voorheen verhinderd was kwam mee. We zaten een tijdje samen en hebben wat gegeten. Bij de koffie was een Tiramisu van het huis. We hebben het genoten, gegrapt en gelachen. We namen later dan gepland afscheid met de wens elkaar spoedig weer te zien!

Toen we thuis kwamen reageerden mijn familie en ik met maag-darmklachten. We keken wat we hadden gegeten dat ons zo zwaar op de maag lag. Pas toen we vernomen dat het de meeste anderen ook zo was verlopen kwam ons de Tiramisu in herinnering. We waren er rotsvast van overtuigd dat we een salmonellavergiftiging hadden opgelopen. Vreemd genoeg hadden ook diegene die geen Tiramisu hadden genomen symptomen. Dat bracht ons aan het twijfelen. En bovendien had de vriend, die zelfs twee stukken had genomen helemaal geen reacties, hem ging het fantastisch.

Eén van de vrienden had bemerkt dat er een spanning in de ruimte was toen hij op vrijdag op het late uur aankwam. Hij vroeg na over een mogelijk brokconflict.

Het bijzondere was ook dat alleen die vrienden symptomen hadden die bij het hier boven beschreven moment in de keuken aanwezig waren toen heftig op de tafel werd geslagen. We vroegen na of diegene die symptomen hadden daardoor op de een of andere manier op het verkeerde been zijn gebracht en dit werd zonder uitzondering bevestigd. De heftige reactie van de vriendin was volkomen verrassend en ondanks het saamhorigheidsgevoel van de groep bleef een ieder geïsoleerd (één van de drie criteria) omdat het voorval niet meer werd besproken. We hebben het gebeuren "onder de tafel geschoven".

Hoog-accuut dramatisch was het in ieder geval: goede vrienden zitten gemoedelijk bij elkaar en nuttigen meegebrachte waren, dat voor alle aanwezigen op de tafel beschikbaar werd gesteld totdat de rest van de groep zou zijn aangekomen. Een ieder hield zich voor de goede vrede terug om geen onaangename sfeer te creëren. Het voorval werd niet besproken, zodat de conflictoplossing pas optrad toen de betreffende vrouw was vertrokken. Uiteindelijk wist niemand of ze haar gedrag zou herhalen. Drie dagen conflictmassa, weliswaar omlaag getransformeerd en tot de epiletoïde crisis duurt het dan nog even, maar ze komt: overgeven met diarree.

Toch goed dat we de Germaanse kennen en niet langer de heerlijke Tiramisu als veroorzaker laten opdraaien.

Opmerking van Helmut Pilhar:

Een geniaal voorbeeld, ook om de zogenaamde "besmettelijkheid" als sage te doorzien! Bij zulke massafenomenen moet men slechts de gemeenschappelijke deler vinden. Dus het conflict dat allen als zodanig hebben ervaren. Omdat het daarbij om eten ging (brok), reageerde de dunne darm (bovenste en onderste deel). Let op: de crisis is de verstopping en de braak-diarree is de genezing.

Bron: Germanische-Heilkunde.at - Verdacht auf Salmonellen

Beste Helmut,

eigenlijk wilde ik al langere tijd mijn ervaringsbericht over mijn tumor in de blaas opschrijven, echter pas voor kort hield ik mij weer met dit thema bezig. Eindelijk, na bijna 10 jaar is mij mijn conflict duidelijk geworden. Ik wil hier ook mijn andere SBSen vermelden die in deze periode of ervoor een belangrijke rol hebben gespeeld. Mede omdat ze weliswaar bij elkaar horen, maar volkomen andere conflictinhoud hebben.

05-07-2018

Ik schrijf hier een ervaringsbericht over de dochter van mijn vriendin, Lisa. Zij heeft mij haar toestemming gegeven om dit te schrijven.

Lisa is 23 jaar, rechtshandig en hormonaal vrouwelijk. Ze is heel doelbewust. Ze werkt in vroege en late diensten en daarnaast doet ze de school voor technische bedrijfskunde. Na 3,5 jaar had ze alle examens succesvol afgelegd.

Nu moest ze tot slot nog een project schrijven over de firma waar ze stage liep.

Lisa had de verantwoordelijke collega om de betreffende informatie gevraagd die ze nodig had om het project te schrijven. Ze maakte met de betreffende collega 3 verschillende afspraken om de informatie te krijgen. Deze afspraken zei de collega echter steeds kort van te voren af. Dit spelletje deed hij 2,5 week met Lisa en er bleef steeds minder tijd over om het project af te maken.

Lisa wond zich ongelooflijk op over haar collega. Het leek er op dat hij dit met opzet deed.

Eindelijk kreeg ze de waarden, die ze zo dringend nodig had. Ze moest echter vaststellen, dat deze volledig onjuist waren en dat ze hier niets mee kon beginnen. Lisa was totaal vertwijfeld. De tijd begon te dringen. Het project moest vrijdag klaar zijn. Ze schreef deze toen met fictieve waarden (wat eigenlijk niet is toegestaan) voor en na de late dienst tot ‘s morgens 3 uur. Hoewel ze heel moe was en liever was gaan slapen, moest ze dit project hoe dan ook ten einde brengen, anders waren 3,5 jaar school voor niets geweest.

Klaar! Vrijdagavond (laatste inlevertermijn) kon Lisa het project opsturen.

De zondag erop bemerkte ze in bad, dat haar rechter gezichtshelft verlamd was. De rechter mondhoek was naar onder gezakt en het rechter ooglid wilde niet meer sluiten.

Een bekende van haar zei dat ze direct naar het ziekenhuis moest gaan, wat ze dan ook deed.

Ik ervoer pas op maandag van mijn vriendin, dat de artsen ‘slechts’ gezichtsverlamming hadden vastgesteld en geen beroerte. De artsen wilden echter een ruggenmergpunctie doen, die Lisa gelukkig direct afwees (ze kent door mij de Germaanse een beetje). Ik belde Lisa toen direct op en legde haar uit, dat ze zich al in de genezingsfase bevond.

Met het verzenden van haar project had ze haar conflict opgelost.

De collega die haar met de getallen voor de gek had gehouden (gezichtsverlies), veroorzaakte nu in de genezingsfase de gezichtsverlamming. En omdat ze nu weer kon slapen als ze moe was, veroorzaakte dit de verlamming van het ooglid.

Lisa liet zich op woensdag op eigen verantwoording uit het ziekenhuis ontslaan.

Geluk gehad!! Buiten oogdruppels om het rechter oog te bevochtigen, omdat het niet goed sloot, is er niets gedaan.

Hartelijk dank, Dr. Hamer!!!!!!!!!!

Vriendelijke groet,

Steffi

 

Opmerking van Helmut Pilhar:

Ja, geluk gehad!

Het weten van de Germaanse Geneeskunde, ontdekt door de onsterfelijke Dr. Ryke Geerd Hamer, is waardevoller dan welke materiële rijkdom dan ook.

Bron: Germanische-Heilkunde.at - Gesichtslähmung rechts ...

Het was in april van het jaar 2017

Ik was juist begonnen om mij te verdiepen in de materie van de Germaanse Geneeskunde, toen ik na vele jaren weer een oude vriend tegenkwam. Nou goed, het was niet helemaal toeval dat ik daar langs ben gegaan. Zijn vrouw, een mooie, lieve blondine van midden 30 had een collumcarcinoom (baarmoederhalskanker) met het volgende verhaal:

Het moet in 2016 zijn geweest, dat ze in Brazilië instortte. Daar zou men de ziekte van Pfeiffer hebben vastgesteld en behandelden natuurlijk onjuist. Met het vliegtuig thuisgekomen, bracht men haar in een rolstoel naar het ziekenhuis. Daar viel dan de horrordiagnose “kanker” met direct het volle programma: chemo, bestraling, beeldende diagnostiek met contrastmiddel enz.

Ervaringsbericht 25-10-2017

Mannelijk, 50 jaar, rechtshandig

Sinds mijn jeugd leid ik aan hooikoorts. Op volwassen leeftijd kwam daar nog eens een medisch vastgestelde zogenaamde ’kruisallergie’ bij. Op een bepaald moment kon ik nagenoeg geen groentesoorten meer verdragen. Zeer heftig was het bij alle koolsoorten of courgettes. Deze gaven krampachtige diarree. Bij peren en appels reageerde ik met het opzwellen van de luchtwegen.

Ik heb vele jaren gezocht naar de oorzaak en ontelbare bezoeken aan de dokter gedaan. Tot ik van de Germaanse ervoer. Ik begreep, dat het bij allergieën om een conflict moet gaan en dat allergieën eigenlijk slechts “waarschuwingssystemen” zijn. Dus ging ik op zoek.

Ervaringsbericht – Hoornvlies ontsteking ( 12b Ra li/re )20180213 Hornhautentzuendung
13-02-2018

Hallo beste Helmut,

Tot aan het eind van 2017 waren mijn beiden zestienjarige tweeling dochters Anna & Lara onafscheidelijk.
De langste fysieke scheiding van beiden was acht dagen. Maar nu zou Lara naar Australië gaan voor een studentenuitwisseling, iets waar ze lang naar had uitgezien.

Ervaringsbericht – Bronchitis ( 2 Ra re ) of Strottenhoofd ( 2 Ra li )
11-02-2018

 Op zondag 06-01-2018 bezocht ik mijn dochter in Oostenrijk, om gedurende de afwezigheid van haar en haar man, haar kinderen op de schoolbus te zetten en de geiten te verzorgen.
Ze wilden enkele dagen met elkaar alleen zijn.

Ik kwam rond drie uur in de middag aan en de begroeting verliep normaal.
Ongeveer een half uur later, bij een temperatuur van 25,6 ºC kreeg ik ijskoude handen en voeten. De kou was echt doordringend en bedekte mijn gehele lichaam, ondanks mijn dikke pullover, een vest en zittend bij de kachel.
De kou heeft zo’n 2,5 tot 3 uur aangehouden. Daarna kreeg ik het erg warm en begon te transpireren. Omdat ik de dag ervoor vanwege de rit slecht geslapen had ( dat gebeurt me iedere keer), kon ik nadat mijn dochter me had laten zien hoe de geiten verzorgd moesten worden naar bed en heb ik ook goed kunnen slapen.

Ervaringsbericht – darmontsteking ( 22 Ga li / 24 Ga li )
12-02-2018

Halle beste Helmut,

wegens zeer ernstige pijn rechts in mijn onderbuik met een vermoeden op blindedarmontsteking, werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Twee dagen heb ik geprobeerd het thuis uit te houden, in de hoop dat het rustiger zou worden. Maar toen ik van de pijn niet meer wist wat voor of achter was heb ik, ondanks mijn kennis over de Germaanse geneeskunde, besloten naar het ziekenhuis te gaan.

Daar werd echter niet blindedarmontsteking vastgesteld, maar dat er in delen van de dikke en dunne darm ernstige ontstekingen waren. Er zou een grote hoeveelheid vloeistof/oedeem rondom dat ontstoken darmdeel in mijn buikholte zitten en de darmwand zou sterk gezwollen zijn. Ze wilden gelijk opereren en dat deel van de darm weghalen.

Subcategorieën